Абайдың Қара сөздері. Он Сегізінші Сөзі.

Асыл сөз /
Адам баласына жыртықсыз, кірсіз, сыпайы киініп, һәм ол киімін былғап, былжыратып кимей, таза кимей дұрыс іс. Ләкин өз дәулетінен артық киінбек, не киімі артық болмаса, көңіліне қуат тұтып, тым айналдырмақ, кербездің ісі.
Кербездің Екі түрлі қылығы болады; Бірі бет пішінін, мұртын, мүшесін, жүрісін, қас қабағын қолдан түзетіп, шынтағын көтеріп, қолын тарақтап әуре болмақ. Біреуі атын, киімін «айран ішерім» деп, солардың арқасында сыпайы, жұғымды жігіт атанбаққа, өзінен ілгерілерге елеулі болып, өзі қатардағының ішін күйдіріп, өзінен кейіншілерге, "әттең, дүние ай, осылардың атындай ат мініп, киіміндей киім кигеннің не армаы бар екен?" дейтұғын болмаққа ойланбақ.
Мұның бәрі масқаралық, ақымақтық. Адам бір ойламасын, егерде бір ойласа, қайта адам болмағы қиын іс. Кербез дегенді осындай кер, кердең немеден безіңдер деген сөзге ұқсатамын. Тегінде, адам баласы адам баласынан ақыл, ғылым, ар, мінез деген нәрселермен озбақ. Онан басқа нәрсеменен оздым ғой демектің бәрі де Ақымақтық

0 пікір

Тек тіркелген қолданушылар ғана пікір қалдыра алады.