Сағындым сені, әже...

Сағынып жүрмін өзіңді, әже, сағынып, Кеткелі өзің көктемдер келді Бәйшешек, гүлін тағынып! Бәрі де қалпы… Адамдар көп-ақ көшеде Бейне бір теңіз ағылып. Тек қана сенің жоқтығыңа солар ішінде, Құлының отыр қамығып. Сағынып жүрмін өзіңді, әже, сағынып, Өзің бардағы тентек немерең- Қалыпты жұртқа «бағынып». Өмірге нұрлы ғашық қып мені жіберді Мейірімге толы үлкен...

Сағындым сені, әже...

Сағынып жүрмін өзіңді, әже, сағынып, Кеткелі өзің көктемдер келді Бәйшешек, гүлін тағынып! Бәрі де қалпы… Адамдар көп-ақ көшеде Бейне бір теңіз ағылып. Тек қана сенің жоқтығыңа солар ішінде, Құлының отыр қамығып. Сағынып жүрмін өзіңді, әже, сағынып, Өзің бардағы тентек немерең- Қалыпты жұртқа «бағынып». Өмірге нұрлы ғашық қып мені жіберді Мейірімге толы үлкен...

Жай ғана, журфагымды сағындым...

Whatsapp деген дүние жақсы ғой қазір… ҚазҰУ табыстырған достарымның бірі Замирадан мына суреттер келгенде көңіл -күйім көтеріліп қалды... Алайда Университетіме деген сағыныш сезім пайда болғанын...

Мәләқайым қайда?

Иә… Жанат аға айтпақшы, 31-тамыз жылайтын күн… Достарыңмен сағынысып көріссең де, түстен кейін, кешке бөлмеңе келсең, көңілің босап, ауылды аңсап, үйге тайып тұрғың келеді. Жылда осылай…...